અવાજની પેટીના ઓપરેશન પછીનો અવાજ
અવાજની પેટી કાઢવાથી શું કાયમ માટે બદલાય છે, પછી શ્વાસ કઈ રીતે લેવાય છે, અને ફરી બોલવાના રસ્તા કયા છે.
આ શું છે
લેરિન્ક્સ એટલે અવાજની પેટી. એ શ્વાસનળીની ટોચ પર બેઠેલી છે અને બે કામ કરે છે: તેમાં અવાજ બનાવતી દોરીઓ છે, અને તમે જ્યારે પણ ગળો ઉતારો ત્યારે એ શ્વાસનળીને ઢાંકી દે છે જેથી ખોરાક અન્નનળીમાં જ જાય. અહીંનું ઓપરેશન એક જ પ્રકારનું નથી. અવાજની દોરી પરનાં અમુક શરૂઆતનાં કેન્સર મોઢા વાટે જ કાઢી શકાય છે, અને અવાજ બદલાય છે ખરો પણ તમારો પોતાનો જ રહે છે. વધારે કાઢવું પડે ત્યાં ક્યારેક અવાજની પેટીનો ભાગ કાઢીને બાકીની પેટીથી કામ ચલાવી શકાય છે. અને જ્યાં કેન્સર આખી પેટીમાં એટલું ફેલાયું હોય કે આમાંનું કંઈ શક્ય ન હોય, ત્યાં આખી પેટી કાઢવી પડે છે — એને ટોટલ લેરિન્જેક્ટોમી કહે છે. એ ઓપરેશન બે વસ્તુ કાયમ માટે બદલી નાખે છે, અને એ તમને પછીથી ખબર પડે એના કરતાં આ પેજ પર સીધું જ લખેલું હોય એ સારું. પહેલી વાત: શ્વાસનો રસ્તો અને ખોરાકનો રસ્તો અલગ રાખવાનું કામ અવાજની પેટી કરતી હતી, એટલે એ ગયા પછી શ્વાસનળીને આગળ લાવીને ગળાના આગળના ભાગમાં નીચે ચામડી સાથે સીવીને એક કાણું બનાવવામાં આવે છે — એને સ્ટોમા કહે છે. એ દિવસથી તમે નાક કે મોઢાથી નહીં, એ સ્ટોમા વાટે શ્વાસ લો છો, અને એ પાછું બદલાતું નથી. બીજી વાત: અવાજની પેટી સાથે અવાજની દોરીઓ પણ નીકળી જાય છે, એટલે તમે જન્મથી જે અવાજમાં બોલતા આવ્યા છો એ અવાજ જતો રહે છે. ફરી બોલવાનું શક્ય છે, અને મોટા ભાગના લોકો ફરી બોલે પણ છે — પણ બીજા રસ્તે. મુખ્ય રસ્તો એ છે કે શ્વાસનળી અને અન્નનળી વચ્ચે એક નાનું કાણું પાડવામાં આવે છે — ટ્રેકિયો-ઇસોફેજિયલ પંક્ચર, ટૂંકમાં TEP — અને તેમાં એક તરફી વાલ્વ બેસાડવામાં આવે છે, જેને વોઇસ પ્રોસ્થેસિસ કહે છે. તમે અંગૂઠાથી કે ફિલ્ટરથી સ્ટોમા બંધ કરો એટલે તમારો શ્વાસ એ વાલ્વ વાટે અન્નનળીમાં વળે છે, ત્યાંની ટિશ્યુ ધ્રૂજે છે, અને એ અવાજને તમારું મોઢું શબ્દોમાં ઘડે છે. એ પહેલાં કરતાં ઘોઘરો અને નીચો અવાજ છે. પણ એ તમારા પોતાના શ્વાસથી બને છે, ઓરડાની સામે છેડે સંભળાય છે, અને એ વાપરનારા લોકો ફોન પર વાત કરે છે.
શું થાય છે, સ્ટેપ બાય સ્ટેપ
- કંઈ પણ નક્કી થાય એ પહેલાંની વાતચીત.
આખી અવાજની પેટી કાઢવાની સંમતિ આપતાં પહેલાં તમને, તમારી ભાષામાં અને ઘરના લોકોની હાજરીમાં, એ કહેવાયું હોવું જોઈએ કે સ્ટોમા કાયમી છે અને કુદરતી અવાજ જતો રહેશે. તમારી ગાંઠ માટે બીજા શું વિકલ્પ છે — રેડિયેશન, કે અવાજની પેટીનો ભાગ બચાવતું ઓપરેશન — અને એ તમારા કેસમાં કેમ ચાલે એમ છે કે નથી, એ પણ કહેવાયું હોવું જોઈએ. સ્ટોમા દેખાય છે કેવો એ બતાવવાનું કહો, અને આ ઓપરેશન કરાવીને હવે વાલ્વથી બોલતા હોય એવી કોઈ વ્યક્તિને મળવાનું કે એની સાથે વાત કરવાનું કહો. પછીનાં અઠવાડિયાં કેવાં લાગશે એમાં આ પેજની બીજી કોઈ પણ વાત કરતાં આ વાતચીતથી વધારે ફરક પડે છે. સ્પીચ અને સ્વોલોઇંગ થેરાપી તમારા માટે ગોઠવાય છે ત્યાં એ બોલવાની નવી રીત શીખવામાં મહિનાઓની નિયમિત પ્રેક્ટિસ જાય છે, અને એ કોણ શીખવશે અને ક્યાં, એ વહેલું પૂછી લેવા જેવું છે છે, અને એ ઓપરેશન પછી નહીં, પહેલાં શરૂ થવી જોઈએ.
- તૈયારી — અવાજ વગરના દિવસોની પણ.
વ્યવહારુ તૈયારી માથા-ગળાનાં બીજાં મોટાં ઓપરેશન જેવી જ છે: દાંતની તપાસ, બ્લડ ટેસ્ટ, એનેસ્થેસિયાની તપાસ, ખોરાક વધારીને તાકાત બાંધવી, અને શ્વાસ નબળો હોય તો છાતીની ફિઝિયોથેરાપી. તમાકુ અને દારૂ અત્યારે બંધ કરવાથી ઘા કેવી રીતે રુઝાય છે તેમાં સાચે જ ફરક પડે છે. પછી એક તૈયારી એવી છે જેની ઘરના લોકોને કોઈ ચેતવણી આપતું નથી: ઓપરેશન પછીના પહેલા દિવસોમાં તમે બિલકુલ બોલી શકવાના નથી, એટલે વાત કઈ રીતે કરશો એ પહેલેથી નક્કી કરી રાખો. પેન અને જાડા પૂંઠાવાળી નોટ, નાનું વ્હાઇટબોર્ડ, મોટા અક્ષરવાળો ફોન, અને સૌથી વધારે જરૂર પડે એવી વાતોનાં લખેલાં કાર્ડ — દુખાવો, સક્શન, પાણી, બાથરૂમ, દીકરાને બોલાવો — પહેલા અઠવાડિયાની ઘણી હેરાનગતિ બચાવી લે છે.
- ઓપરેશનનો દિવસ.
તમને રાતના બાર પછી કંઈ ન ખાવાનું કહેવામાં આવશે. સંમતિ ફરી નક્કી કરાય છે, નિશાન કરાય છે, અને ઓપરેશન પછી માટે ICU કે હાઈ ડિપેન્ડન્સીમાં બેડ રાબેતા મુજબ પહેલેથી ગોઠવાય છે. અવાજની પેટી કાઢવામાં આવે છે, અને મોટા ભાગના કેસમાં એ જ ઓપરેશનમાં ગળાની એક કે બંને બાજુની લસિકા ગ્રંથિઓ પણ કાઢવામાં આવે છે. શ્વાસનળીને આગળ લાવીને ગળાની ચામડી સાથે સીવીને સ્ટોમા બનાવવામાં આવે છે, અને અન્નનળીને તેની પાછળ અલગ નળી તરીકે બંધ કરાય છે. વાલ્વ માટેનું નાનું પંક્ચર ઘણી વાર આ જ ઓપરેશનમાં પાડી દેવાય છે, અને વાલ્વ ત્યારે જ કે થોડાં અઠવાડિયાં પછી બેસાડાય છે; ક્યારેક રુઝ પૂરી થાય પછી અલગ સિટિંગમાં કરવામાં આવે છે. તમારા માટે શું નક્કી થયું છે એ સર્જનને પૂછી લેજો.
- ભાન આવે ત્યારે અવાજ નહીં હોય — અને એ અપેક્ષિત છે.
તમને ICUમાં ભાન આવે છે: ગળાના નીચેના ભાગમાં સ્ટોમા, શરૂઆતના સમય માટે તેમાં એક નળી, ગળામાં ડ્રેઇન, અને નાક વાટે પાતળી ફીડિંગ ટ્યુબ. તમારાથી અવાજ નીકળશે નહીં — અને પહેલા દિવસે એ જ અપેક્ષિત હાલત છે, કંઈ નિષ્ફળ ગયાની નિશાની નથી. નોટ અને કાર્ડ આ માટે જ છે. હવે તમે જે હવા લો છો તે નાકમાંથી પસાર થયા વગર સીધી શ્વાસનળીમાં જાય છે, અને નાક એને ગરમ તથા ભેજવાળી કરી આપતું હતું એ હવે થતું નથી — એટલે શરૂઆતમાં કફ ઘટ્ટ રહે છે, વારંવાર સક્શન કરવું પડે છે, અને સ્ટોમા વાટે ખાંસીને કફ કાઢતાં શીખવવામાં આવે છે. નર્સ તમારા ઘરના લોકોને પણ મદદ કરવાનું શીખવશે. દુખાવો લોકો ધારે છે એના કરતાં ઓછો હોય છે; પહેલા દિવસોની અઘરી વાત દુખાવો નથી.
- ઘરે જતાં પહેલાં સ્ટોમા સંભાળતાં શીખવું.
તમને અને ઘરે તમારી સાથે રહેનારને સ્ટોમા સાફ કરવાનું, સક્શન વાપરવાનું અને તેના પર ફિલ્ટર મૂકવાનું શીખવવામાં આવે છે. હીટ એન્ડ મોઇશ્ચર એક્સચેન્જર (HME) નામનું નાનું ફિલ્ટર સ્ટોમા પર બેસે છે અને નાક જે કરતું હતું તેનો થોડો ભાગ કરી આપે છે — એને નિયમિત વાપરવાથી કફ જામવાનું અને ખાંસી બીજી કોઈ પણ એક ટેવ કરતાં વધારે ઘટે છે. અંદર પાણી ન જાય એ રીતે નહાવાનું શીખવવામાં આવે છે, તરવાનું હવે બંધ છે એ કહેવામાં આવે છે, અને સ્ટોમા પર રૂમાલ કે કવર રાખવું એ રક્ષણ પણ છે અને ખાનગીપણું પણ. જે વાતોથી લોકોને નવાઈ લાગે છે તે પણ શીખવવામાં આવે છે: ખાંસી અને છીંક હવે મોઢેથી નહીં, ગળા વાટે આવે છે; નાક ફૂંકી શકાતું નથી અને સીટી વગાડી શકાતી નથી; અને ભારે વજન ઊંચકવું અઘરું પડે છે, કારણ કે અવાજની પેટી બંધ કરીને શ્વાસ રોકી રાખવાનું હવે થતું નથી. સૂંઘવાનું અને એની સાથે સ્વાદ ઓછો થઈ જાય છે, કારણ કે નાકમાંથી હવા પસાર થતી નથી — અને થેરાપિસ્ટ એવી રીત શીખવે છે જેનાથી સૂંઘવાનું ઘણું ખરું પાછું આવે છે.
- ફરી ગળતાં શરૂ કરવું.
બંધ કરેલી અન્નનળી રુઝાય ત્યાં સુધી થોડો સમય મોઢેથી કંઈ લેવાનું હોતું નથી, અને એટલા દિવસ નાક વાટેની ફીડિંગ ટ્યુબ તમારો ખોરાક પહોંચાડે છે. ટીમને સંતોષ થાય પછી — ક્યારેક કોન્ટ્રાસ્ટ આપીને ગળવાની ટેસ્ટ કર્યા પછી — પાણીના ઘૂંટડાથી શરૂ કરીને પ્રવાહી અને પછી નરમ ખોરાક સુધી જવાય છે, અને મોઢેથી પૂરતું લેવાતું થાય એટલે ટ્યુબ કઢાય છે. આ ઓપરેશન પછી ગળવાનું બંધ થતું નથી, બદલાય છે: ખોરાક અને હવાનો રસ્તો હવે અલગ છે, એટલે ખોરાક શ્વાસનળીમાં જવાનું જોખમ પહેલાં જેવું રહેતું નથી — પણ રસ્તો સાંકડો છે, એટલે ખાવામાં વધારે ટાઇમ લાગે છે. અમુક લોકોને પછીનાં વર્ષોમાં ક્યારેક અન્નનળી પહોળી કરાવવી પડે છે, જે ટૂંકી પ્રોસિજર છે.
- પહેલો અવાજ, અને વાલ્વ ખરેખર છે શું.
વોઇસ પ્રોસ્થેસિસ એટલે લગભગ ચોખાના દાણા જેવડો સિલિકોનનો એક તરફી વાલ્વ, જે શ્વાસનળી અને અન્નનળી વચ્ચેના પંક્ચરમાં બેસે છે. એ હવાને એક દિશામાં જવા દે છે અને ખોરાક-પાણીને સામી દિશામાં આવવા દેતો નથી. થેરાપિસ્ટ તમને અંગૂઠાથી, અથવા ફિલ્ટરના ખાનામાં બેસતા હેન્ડ્સ-ફ્રી વાલ્વથી, સ્ટોમા બંધ કરીને હવા ધકેલતાં શીખવે છે. પહેલો અવાજ મોટે ભાગે એક ઘુરકાટ જેવો હોય છે, અને મોટા ભાગના લોકોના પહેલા શબ્દ અઠવાડિયાંમાં નહીં, દિવસોમાં નીકળે છે. ધારાપ્રવાહ બોલવામાં મહિનાઓની પ્રેક્ટિસ જાય છે. બોલવાના બીજા બે રસ્તા પણ છે અને એ ઊતરતા નથી: ઇલેક્ટ્રોલેરિન્ક્સ — હાથમાં પકડીને ગળા પર અડાડવાનું સાધન, જેનો અવાજ યંત્ર જેવો લાગે છે પણ બરાબર સમજાય છે અને પહેલા અઠવાડિયાથી જ કામ આપે છે — અને ઇસોફેજિયલ સ્પીચ, જે કોઈ પણ સાધન વગર શીખાય છે. ઘણા લોકો એક કરતાં વધારે રીત વાપરે છે, અને વાલ્વ બદલાવવાનો હોય ત્યારે માટે બીજી એક રીત આવડતી હોય એ સમજદારી છે.
- ઘરે જવાનું, અને જે વર્ષો સુધી ચાલે છે.
દાખલ રહેવાનું લગભગ દસ દિવસથી બે અઠવાડિયાં ધારીને ચાલજો. નીકળતાં પહેલાં તમારી પાસે લખેલી સૂચનાઓ, ફોલોઅપની તારીખ, ફોન નંબર, અને ખિસ્સામાં રાખવાનું એક કાર્ડ હોવું જોઈએ જેમાં લખ્યું હોય કે તમે ગળા વાટે શ્વાસ લો છો. ઘરના લોકોને આ સીધા શબ્દોમાં કહી દેજો: ક્યારેય તમે બેભાન થાઓ તો હવા ગળાના કાણામાં આપવી પડશે, કારણ કે મોઢા કે નાકમાં ફૂંક મારવાથી હવા તમારાં ફેફસાં સુધી પહોંચશે નહીં. વાલ્વ એક વાર બેસાડીને પતી જતી વસ્તુ નથી. એ વપરાશની વસ્તુ છે, થોડા વખતે લીક થવા લાગે છે — સામાન્ય રીતે પહેલી ખબર એ પડે છે કે પાણી પીતાં જ ખાંસી આવે છે — અને પછી એને તાલીમ પામેલી વ્યક્તિ પાસે, ટૂંકી OPD વિઝિટમાં બદલાવવો પડે છે. તમારા માટે એ કોણ કરશે, કેટલા સમયે બદલવો પડશે, નવો વાલ્વ ક્યાંથી આવશે અને એનો ખર્ચ કેટલો — એ વૉઇસ પ્રોસ્થેસિસ સમયાંતરે બદલવી પડે છે, એટલે રજા મળે તે પહેલાં એની સંભાળ ક્યાં થશે તે પૂછી લેજો છે, અને વાલ્વ માટે હા પાડતાં પહેલાં નક્કી કરી લેવા જેવો સૌથી અગત્યનો વ્યવહારુ સવાલ આ જ છે, કારણ કે જેની પાછળ સપ્લાય ન હોય એવો વાલ્વ પછી જઈને તકલીફ બની જાય છે.
કેટલો ટાઇમ, અને કેટલા વખતે
તૈયારીમાં થોડા દિવસથી બે અઠવાડિયાં જાય છે, અને એ ઉતાવળે પતાવવા કરતાં વાપરવા જેવો ટાઇમ છે: દાંતની તપાસ, ખોરાક, એનેસ્થેસિયાની તપાસ, અને સ્પીચ તથા સ્વોલોઇંગ થેરાપિસ્ટ સાથેનાં એ સેશન જે ઓપરેશન પછીના પહેલા અઠવાડિયાને સહ્ય બનાવે છે. ઓપરેશન લાંબું છે, અને તમારા કેસમાં કેટલો ટાઇમ ધારેલો છે એ સર્જન કહેશે. હોસ્પિટલમાં લગભગ દસ દિવસથી બે અઠવાડિયાં રહેવાનું થાય છે, અને રજાની તારીખ કેલેન્ડર નહીં પણ અમુક પડાવ નક્કી કરે છે: ડ્રેઇન નીકળ્યાં, ઘા સૂકા થયા, અન્નનળી રુઝાઈ, ગળવાનું સલામત થયું, અને તમે તથા ઘરના લોકો કોઈની મદદ વગર સ્ટોમા સંભાળતાં થયાં. નાક વાટેની ટ્યુબથી ખોરાક ગળવાનું સલામત થાય ત્યાં સુધી ચાલે છે — સામાન્ય રીતે એકથી બે અઠવાડિયાં, પણ રુઝ ધીમી હોય તો વધારે — અને ટ્યુબ થોડા દિવસ વધારે રાખવી પડે તો એ સામાન્ય ફેરફાર છે, પાછું પડવું નથી. વાલ્વ બેસાડ્યા પછી બોલવાનું ઘણી વાર દિવસોમાં શરૂ થઈ જાય છે; અજાણ્યા લોકોને અને ફોન પર સમજાય એવું બોલવામાં અઠવાડિયાંથી મહિનાઓની પ્રેક્ટિસ જાય છે. સૂંઘવાનું અને સ્વાદ થોડાં પાછાં આવે છે, અને એની રીત શીખો તો વધારે. ઓપરેશન પછી રેડિયેશન કરવાનું હોય તો એ સામાન્ય રીતે થોડાં અઠવાડિયાં પછી, રુઝ પૂરી થાય પછી શરૂ થાય છે, અને એ ચાલે ત્યાં સુધી ગળામાં બળતરા રહે છે અને કફ ઘટ્ટ થાય છે. પછી એ ભાગ આવે છે જેની કોઈ છેલ્લી તારીખ નથી: સ્ટોમા કાયમી છે, ફિલ્ટર રોજની ટેવ છે, અને વાલ્વ વાપરો ત્યાં સુધી એ સમયાંતરે બદલાતો રહે છે. મોટા ભાગના લોકો થોડા મહિનામાં ઘરે પૂરી રીતે ગોઠવાઈ જાય છે અને ઘણા કામે પણ પાછા લાગે છે — બદલાયેલા અવાજ સાથે, ગળે રૂમાલ સાથે, અને એવી રોજિંદી ટેવ સાથે જે એ ધારે છે એના કરતાં ઘણી જલદી આપોઆપ થઈ જાય છે.
સાઇડ ઇફેક્ટ, અને તેની સાથે મળતો સપોર્ટ
બે ફેરફાર કાયમી છે અને એની આસપાસ જ બધું ગોઠવવાનું છે: તમે ગળાના સ્ટોમા વાટે શ્વાસ લો છો, અને કુદરતી અવાજ જતો રહે છે. એની આજુબાજુ આટલું ધારીને ચાલજો. શરૂઆતનાં અઠવાડિયાંમાં ઘટ્ટ કફ અને સ્ટોમા વાટે વારંવાર ખાંસી — ફિલ્ટર નિયમિત પહેરો તો એ ઘણું ઘટે છે. સૂકા હવામાનમાં પોપડી બાઝવી. સૂંઘવાનું જવું અને એની સાથે મોટા ભાગનો સ્વાદ પણ — પેશન્ટ કહે છે કે આની તૈયારી એમની સૌથી ઓછી હતી, એટલે થેરાપિસ્ટને એ પાછું લાવવાની રીત વિશે પૂછજો. ગળાની ચામડી બહેરી થવી, અને લસિકા ગ્રંથિઓ કાઢી હોય તો ખભો જકડાવો — જે કસરતથી છૂટે છે અને ધ્યાન ન આપો તો વધે છે. ગળવાનું ધીમું થવું અને નાના કોળિયા લેવા પડવા, અને વર્ષોમાં ક્યારેક અન્નનળી સાંકડી થાય તો એને પહોળી કરાવવી પડવી. નાક ફૂંકી શકાતું નથી, સીટી વગાડી શકાતી નથી, જોરથી ચૂસી શકાતું નથી, અને શ્વાસ રોકીને જોર કરી શકાતું નથી — એટલે ભારે વજન ઊંચકવું અને કબજિયાત બંને વધારે અઘરાં પડે છે, અને પેટ સાફ રહે એનું જાણી જોઈને ધ્યાન રાખવું જોઈએ. તરવાનું ફરી શક્ય નથી. નહાવામાં કાળજી રાખવી પડે છે. વાલ્વ સાથે: લીકેજ — જેની ખબર એ રીતે પડે છે કે પાણી પીતાં જ ખાંસી આવે — જેનો અર્થ એટલો જ કે વાલ્વ બદલવાનો ટાઇમ થયો, કંઈ બગડ્યું નથી; અને પંક્ચરની આસપાસ બળતરા કે માંસ વધવું. અને એક વાત જેને શરીરની રચના સાથે કંઈ લેવાદેવા નથી — પહેલા મહિનાઓનું એકલાપણું: ફોન પર સામેવાળાને ન સમજાવું, અને લોકોનું તમારી સામે જોવાને બદલે તમારા સગાને પૂછવું. આ ઘણાને થાય છે, અવાજ આવતાં એ ઘટે છે, અને એ મનમાં રાખવા કરતાં ટીમને કહી દેવા જેવું છે.
અમે શું વાપરીએ છીએ
આ ઓપરેશનમાં સૌથી વધારે મહત્ત્વનું સાધન થિયેટરમાં નથી; એ તો તમે પછી વર્ષો સુધી રોજ વાપરવાના છો — અને એની વાત રજા મળે ત્યારે નહીં, સંમતિ આપતાં પહેલાં કરી લેવા જેવી છે. વોઇસ પ્રોસ્થેસિસ એટલે સિલિકોનનો નાનો એક તરફી વાલ્વ. એ શ્વાસનળી અને અન્નનળી વચ્ચેના પંક્ચરમાં બેસે છે, અને એ વપરાશની વસ્તુ છે — થોડા વખતે એ બરાબર બંધ થતો અટકે છે, જેની ખબર મોટે ભાગે 'પાણી પીતાં ખાંસી આવે છે' એ રીતે પડે છે, અને પછી તાલીમ પામેલી વ્યક્તિ ટૂંકી OPD વિઝિટમાં એ બદલી આપે છે. તમારા માટે એ કોણ કરશે, કેટલા સમયે બદલવો પડશે, વાલ્વ ક્યાંથી મળશે અને એકનો ખર્ચ કેટલો — એ વૉઇસ પ્રોસ્થેસિસ સમયાંતરે બદલવી પડે છે, એટલે રજા મળે તે પહેલાં એની સંભાળ ક્યાં થશે તે પૂછી લેજો છે. આ સવાલ પૂછો અને સીધો જવાબ લો, કારણ કે જેની પાછળ સપ્લાયની ગોઠવણ ન હોય એવો વાલ્વ પછી માટે ઊભી કરેલી તકલીફ છે. રોજની બીજી વસ્તુઓ સાદી છે અને એટલી જ જરૂરી: સ્ટોમા પર લગાડવાનાં HME ફિલ્ટર, એને પકડી રાખતાં ચોંટતાં ખાનાં કે નળી, અને શરૂઆતના સમયમાં ઘરે સક્શન. વાલ્વ સારો ચાલતો હોય તોય બોલવાની બીજી રીત તરીકે ઇલેક્ટ્રોલેરિન્ક્સ રાખવા જેવું ખરું. આ બધામાંથી કામ લાગે એવો અવાજ સ્પીચ અને સ્વોલોઇંગ થેરાપી જ બનાવે છે, અને એ તમારા માટે જ્યાં ગોઠવાય છે ત્યાં એ બોલવાની નવી રીત શીખવામાં મહિનાઓની નિયમિત પ્રેક્ટિસ જાય છે, અને એ કોણ શીખવશે અને ક્યાં, એ વહેલું પૂછી લેવા જેવું છે છે. રિપોર્ટ અને ફિલ્મ તમારાં જ છે: પાછાં માગી લેજો અને એક જગ્યાએ સાચવજો.
દર અઠવાડિયે પુછાતા સવાલો
હું ફરી ઘરના લોકો સાથે વાત કરી શકીશ?
શું હું ક્યારેય ફરી નાક અને મોઢેથી શ્વાસ લઈ શકીશ?
પછી હું પહેલાંની જેમ ખાઈ શકીશ?
વાલ્વ કેટલો ટાઇમ ચાલે, અને એ કોણ બદલે?
હું ફરી કામે લાગી શકીશ? બહારગામ જઈ શકીશ?
કોઈ રિપોર્ટ કે તકલીફ છે જેની ખાતરી નથી?
લઈને આવો. કંઈ ન હોય, તો અમે તમને કહી દઈશું કે કંઈ નથી.
મેડિકલ રિવ્યૂ કરનાર સર્જિકલ ઓન્કોલોજી ટીમ, સૌરાષ્ટ્ર કેન્સર કેર, MCh / DNB સર્જિકલ ઓન્કોલોજી · ઑગસ્ટ 2026